Doelgroep
Personen met een motorische of visuele handicap

Schietsport in België
Vele schutters met een handicap zijn aangesloten bij clubs uit het reguliere circuit. Zij komen samen met hen uit in competitie.

Schieten als paralympische sport
Schieten is een test van accuraatheid en controle, waarbij de deelnemers met een luchtpistool of karabijn een reeks schoten afvuren op een doelwit.
De competitie voor personen met een motorische handicap bestaat uit twee verschillende klassen. Het verschil tussen beide is het al dan niet gebruiken van een wapensteun bij het schieten. In beide klassen wordt de sport zowel staande als vanuit de rolstoel beoefend. Afhankelijk van het wapen wordt op verschillende afstanden geschoten: 10 meter voor luchtdrukwapens en 25 en 50 meter voor vuurwapens en dit in al dan niet gemengde competities.
Deze sport is voor personen met een motorische handicap sinds de Paralympische Spelen in Toronto (1976) aanwezig en wordt momenteel beoefend in 51 landen.

Voor mensen met een visuele beperking is er een optisch miktoestel ontwikkeld dat licht omzet in geluid. Dit toestel werkt uiterst precies.

Classificatie
De schietsport gebruikt een functioneel classificatiesysteem. Dit maakt het mogelijk  dat atleten met een verschillende beperking tegen elkaar uit komen, zowel individueel als in team.
Afhankelijk van de bestaande beperkingen (torso functionaliteit, evenwicht, spiersterkte, mobiliteit van de bovenste en onderste ledematen) en de vaardigheden die nodig zijn bij het schieten, wordt een onderscheid gemaakt in drie klassen.

• SH1: pistool en karabijnschutters die geen artificiële wapensteun nodig hebben.
• SH2: karabijnschutters die niet de mogelijkheid hebben om het gewicht van het wapen te torsen en een wapensteun nodig hebben.
• SH3: karabijnschutters met een visuele beperking.